Alam na alam natin na ang payatas ay isang lugar kung saan tinatapon ang mga basura, Halo-halo. Di kakayanin ng sikmura mo ang masangsang na amoy na dumidikit sa damit at parang hinahalukay ang iyong sikmura. Kung hindi ka sanay, hindi mo kakayaning kumain sa lugar na iyon. Siguradong masusuka ka. Pero naisip mo ba kung bakit may nakatira pang mga tao sa ganung lugar?

Sabi ng marami, may kayamanan sa basura. May pera nga ba? Sa anong paraan? Marami mga kaibigan.

Madalas niyo bang makita ang mga larawan sa mga pahayagan, sa T.V., nakakadiri dahil sari-saring dumi at amoy pero kaya ng sikmura ng mga tao. Tanong ko sa sarili ko. Kaya ko kaya kung doon ako nilagay ng Diyos? Sabi nga, ang Diyos ang naglalagay at nagbibigay buhay. Kakaiba ba ang mga taong ito kaysa sa atin? Sa tingin ko pare-pareho lang tayo. Kahit pa tayo nakapag-aral at mas mabuti ang estado natin sa buhay, pareho lang tayo.

Mas mahal ba tayo ng Diyos kaysa sa kanila? Hindi tayo nakakahigit. Mas mapalad sila. Magtatanong kayo, Bakit? Paano mo nasabi? Dahil ang mga taong ito, alam na alam na nila at nauunawan nila ang kahirapan. Nakikita nila ang kabutihan ng Diyos sa mga maliliit na bagay at nananatili mapagkumbaba sila. Ngunit gusto ng Diyos na maging mapalad tayong lahat. Sila alam nila na kahit sa basura may pera. Paano? Saan? Tingnan natin, hinahalukay nila ang bawat supot, karton, sako o ano mang lagayan ng basura. Syempre mabaho at napakarumi ng mga ito, pero sa mga basurang ito, may mga ginto para sa kanila. Mga plastic containers, bote, dyaryo, magazines, aluminum, at marami pang bagay na maibebenta nila at magiging pera. Ang mga Lumang damit, sapatos, tsinelas at marami pang gamit, kinukuha nila, inaayos at napapakinabangan.

Ano ang payatas ngayon? Maraming bahay ang nakatayo.May pinalad sa mga nakatira sa mga basura na makakuha ng mga bahay. Sa pagtitiis at pagtitiyaga, may mga maayos na bahay na sila ngayon at kabuhayan sa pamamagitan ng mga basura. Nag-aaral ang mga bata. Ang iba mas mapalad dahil narin sa pagsisikap at sa walang tigil na nangangarap bumuti ang buhay.

Kaya payo ko sa inyong lahat na nagbabasa sa oras na ito, matuto po tayong ayusin ang mga basura natin at laging isipin na may naghihintay sa ating mga basura. Ihiwalay ang mga nabubulok dahil ito ay ginagawang compost na nagiging fertilizer. Ang dumi ng mga tao at hayop ay isang uri ng fertilizer at may proseso dito na ginagawa ang mga nakakaalam. Ang mga papel, bote at plastic dapat ihiwalay dahil narerecyle ang mga ito at ganun din ang mga metallic at aluminum at iba pang mga bagay. Matuto tayo na katulad ng mga taong nagbabasura at pumupulot ng ating mga basura.

Tunay na may pera sa basura. Ito ay isang uri ng marangal na hanapbuhay. Katulad natin, mahirap ang ating hanapbuhay pero dapat pagbutihin ang paghahanap buhay, ano mang trabaho ito. Ang basura ay hanapbuhay, marumi at mabaho pero maraming pagpapala dito. Ang pag-gawa ng Diyos sa atin ay sa iba’t-ibang paraan at pamamaraan. Igalang natin ang mga taong ang hanapbuhay ay kunin ang mga bulok natin na basura. Matuto tayo na iayos ang basura natin.

Ihiwalay ang bawat bagay ayon sa batas ng ating komunidad. Kung hindi tayo matututo ,katulad din tayo ng basura natin. Makalat, marumi at mabaho. Pahalagahan natin ang pag-aayos ng ating basura para sa kaayusan at kalinisan ng ating kapaligiran at laging isa-isip na hanapbuhay ang pagbabasura at may pera sa basura.